The yin to my yang

Lieve jij,

Er was een tijd waarin yoga voor mij vooral ging over bewegen. Over sterker worden, zweten, doorzetten. Mijn eerste stappen op de mat zette ik in een periode waarin mijn hoofd overuren draaide en mijn lichaam eigenlijk allang had aangegeven dat het genoeg was. Ik voelde me opgebrand, leeg, en tegelijkertijd rusteloos. Stilzitten? Dat lukte me niet. Dus vond ik mijn weg in beweging.

In die tijd voelde vinyasa als thuiskomen. Het ritme van de adem, de flow van houding naar houding, het vuur dat langzaam werd opgebouwd in mijn lichaam. In yoga staat dat vuur zo mooi symbool voor transformatie. Voor het verbranden, het loslaten van wat je niet meer nodig hebt. En precies dat gebeurde: door te bewegen, door de intensiteit op te zoeken, ontstond er ruimte.

Misschien herken je dat wel. Dat je eerst moet bewegen, om stil te kunnen worden.

Aan het einde van mijn lessen, in savasana, gebeurde er iets bijzonders. Pas daar, wanneer het lichaam moe en open was, kon mijn hoofd zachter worden. Alsof de ruis eerst moest uitbranden voordat er stilte kon ontstaan. Alsof mijn yang eerst moest spreken, voordat ik überhaupt kon luisteren naar iets diepers.

Want als ik eerlijk ben: yin begreep ik lange tijd niet.

Ik wist niet zo goed wat ik moest met minutenlang in een houding liggen. De stilte maakte me onrustig. Mijn gedachten werden luider in plaats van zachter. En vaak ging ik na een yin-les juist onrustiger naar huis dan dat ik binnenkwam.

Totdat, een paar jaar geleden, alles ineens op zijn plek viel.

Het was niet alleen de les. Het was het moment. De begeleiding. De woorden die precies raakten wat er geraakt moest worden. Want wat ik daar leerde, is dat yin helemaal niet gaat over “niks doen”. In yin ontmoet je jezelf. In de weerstand.

Je zakt in een houding tot het punt waarop je denkt: oeh… hier begint het. Hier voel ik iets. En daar blijf je. Niet door te vechten, maar door te verzachten. Door te ademen. Door te onderzoeken: waar in mijn lichaam kan ik nog iets loslaten? En soms… is er maar één uitweg. Overgave.

Precies daar ontstaat iets wat ik jarenlang heb gemist, diepe ontspanning. Niet omdat alles makkelijk is, maar omdat je stopt met ertegenin gaan. en dat is voor mij de yin to my yang geworden.

Mijn liefde voor vinyasa is nooit verdwenen. Integendeel. Maar er is iets verschoven. Waar ik eerst alleen het vuur zocht, voel ik nu ook een diepe aantrekkingskracht naar stilte. Naar yin. Naar yoga nidra. Naar het vertragen. En zo boekte ik onlangs mijn eerste yoga retraite. And guess what? Een yin retraite.

Misschien juist wel dankzij mijn yang practice. Want hoe krachtiger je leert bewegen, hoe belangrijker het wordt om ook te kunnen verzachten. En misschien is dat wel waar yoga echt over gaat.

Want anders dan alle sportlesjes die je kunt volgen is yoga is niet alleen een workout, het is net zo goed een work-in. Niet alleen doen, maar ook voelen. Niet alleen kracht, maar ook overgave.

Tijdens mijn opleiding zwangerschapsyoga leerde ik het lichaam te zien in drie kwaliteiten: kracht, flexibiliteit en ontspanning. Drie elementen die elkaar nodig hebben. Kracht bouwen we op in beweging. Flexibiliteit vinden we in het openen. Maar ontspanning, ontspanning is de sleutel die alles met elkaar verbindt. Want zonder ontspanning blijft het lichaam in een staat van ‘aan’. En hoe kunnen we dan ooit herstellen van alles wat we dagelijks ervaren?

Misschien is het daarom wel zo dat als je van nature veel yang in je draagt, zoals ik, je juist wordt uitgenodigd om yin te ontdekken. En andersom geldt hetzelfde. Het een sluit het ander niet uit. Het versterkt elkaar. Balans is geen eindpunt. Het is een voortdurende afstemming.

Het was al lange tijd een wens om yin een plek te geven in de studio. Maar alleen als het goed voelde. En soms brengt het leven precies de juiste mensen op het juiste moment op je pad. En zo kwam Kim op mijn pad toen zij onlangs in Dordrecht kwam wonen. Haar manier van lesgeven, haar ervaring, haar woorden, ze raken precies dat stukje waar yin voor mij ooit begon te leven.

En nu voelt het alsof alles samenkomt.

Ik ben dankbaar. En trots.

Op hoe ons team zich ontwikkelt.

Op hoe we in de studio yoga niet alleen zien als een fysieke practice, maar als een ervaring die je uitnodigt om te verdiepen.

Op jouw manier. In jouw tempo.

Misschien voel je je aangetrokken tot beweging.

Misschien juist tot stilte.

En misschien, heel misschien, ligt jouw groei precies in dat wat je nog niet kent.

Liefs, Marjolein